Het huis van gisteren

Nadat ik erin was geslaagd de weerstand te overwinnen die opkwam bij elke pas die ik dichterbij kwam, stond ik na twintig jaar voor het huis dat in mijn herinnering altijd beladen was geweest met dingen die schijnbaar slechts binnen deze muren mogelijk waren geweest. De stoelen met de katten was nog het lichtste; daarnaast het knipwerk met de gezichten die een collage vormen met lichamen van andere mensen en met wat niet had moeten gebeuren en wat, juist daarom, in steen was veranderd.

Ik was voor de deur blijven staan. De sleutel glom van al die tijd dat ik hem in mijn hand had gehouden. Toen ik duwde klonk er een geknars alsof ik op een kat trapte. Er streek een lucht van vleermuizen langs me heen die me dwong een stap opzij te zetten.

Ik wilde naar binnen gaan alsof ik vastbesloten was. Het licht had moeite een plaats te verlichten die zo lang donker was geweest. Ik slaagde erin een paar stappen te doen, maar ik raakte steeds heftiger, steeds vinniger verstrikt in een aantal draden, en toen ik het raam open kreeg, openbaarde zich wel de vorm, maar niet de verklaring ervan. Er bevond zich een soort kluwen van draden die uit elkaar was gespat en alle kanten op rolde. Met een verloren blik merkte ik op dat een draad het woord “Marlene” vormde. En zo stond ik daar terwijl ik verstrooid wilde terughalen of dat woord me iets zei, totdat ik - zodra ik me een meisje in een deur herinnerde, zonder me bewust te zijn van de bedoeling daarvan - al een andere draad volgde die ook een woord vormde. “Park” stond er. Toen voelden mijn ogen zich overweldigd door de hoeveelheid letters die ze ontdekten als initialen die erom vroegen aandacht te krijgen zodat hun missie volbracht kon worden. De woorden waren verweven als gras dat een nest vormt en ze kwamen tot aan de hoogste hoeken. Ze waren bewegingloos: “hagedis” onder “school”, “lagune” helde over naar de grond. Ze ondersteunden elkaar en het was niet prettig om naar ze te kijken. “Kampioenschap” doorkruiste “zonnesteek” en “molen”. Het was “ongens” dat me deed denken dat er ook ravijnen bestonden omdat de “j” het verwrongen stukje geweest zal zijn dat op de grond lag. Voorbij die doorgang, tussen de deur en het raam, was het onmogelijk je naar de kanten te verplaatsen.

Hier ben ik dan, na zoveel jaren, dacht ik.

De punten van de letters prikten en krasten in mijn armen, borst en benen. Ik sloot mijn ogen en vertrok achterwaarts. Ik herinner me niet of ik de deur dicht heb gedaan.

Leonardo Garet
Vertaling- (Traducción) Anna Perquin

Het huis van gisteren (Verhaal)
Leonardo Garet
Uit het Spaans vertaald door Anna Perquin
Anna Perquin is in het jaar 1948 geboren in Nederland. Is de vertaler van Isabel Allende in Nederlands

La casa de ayer (Cuento)
Leonardo Garet
Traducido al holandés por Anna Perquin
Anna Perquin nació en Holanda en 1949. Es la traductora de Isabel Allende en Holanda